Week 4: scooters, sporten en rijstepap
02:28
Deze week stond vooral in het teken van (achterop) de scooter
rijden, sporten tijdens de sportdag en een voetbaltoernooi in Adhikaridanda
en het eten van een zeer speciaal Nepalees gerecht: rijstepap.
De vorige blog had eigenlijk nog geen einde, deze plaatste
ik namelijk aan het begin van de week.
Samen met een ander meisje, ook vrijwilliger bij de
stichting hebben wij besloten om naar de Yellow Buddha Stuppa te gaan.
Deze zagen wij namelijk iedere keer wanneer wij bij een tentje zaten te ontbijten
in de verte boven op de heuvel. Wij hadden er zeer zeker erover nagedacht dat
dit misschien wel een flinke klim zou kunnen zijn. Dit bleek ook zo te zijn. De
weg naar boven was namelijk heel erg stijl en je moest goed opletten om niet in
het ravijn te vallen. Uiteindelijk ging alles heel erg goed omdat wij in het
gezelschap waren van onze eigen straathond. Deze kwamen wij tegengekomen aan de voet
van de heuvel en is ons helemaal gevolgd naar boven. Aangekomen bij de Yellow
Buddha Stuppa waren wij onder de indruk van het beeld en vroegen wij ons af
hoe dit ooit daar terecht was gekomen. Omdat er niemand anders in de omgeving
was hebben wij rustig wat rondgekeken en wat mooie kiekjes geknipt samen met de
hond. Hierna besloten wij terug te keren en ook tijdens de afdaling leidde ons
hondje de weg. Hier aangekomen bedankten wij onze trouwe viervoeter en ging
ieder zijn eigen weg. Maar er komen nog vaak momenten voorbij dat wij met
dankbaarheid terugdenken aan dit moment waarin de straathond ons bij heeft
gestaan.
Hierna zijn wij verder afgedaald en teruggekeerd naar
Lakeside waar wij nog hebben mogen genieten van het uitzicht over Fewa Lake
meer vanaf de andere kant van Lakeside. Tijdens deze wandeling kwamen wij een
zaakje tegen waar wij meteen mee naar achter werden genomen. Hier troffen wij
meerdere weefgetouwen aan en vrouwen die aan diverse producten werkten. Dit was
een Women’s Development Project waar vrouwen worden opgeleid en waar hen
werk wordt geboden. Hier verkochten ze ook een sjaal/kleed wat ik nog wilde
hebben, dus ik besloot om dit eerlijke product te kopen en het project te ondersteunen. 
Op maandag keerden wij, zoals gewoonlijk met de aller
Een andere interessante beleving op de school was dat wanneer de kokkin haar maandelijkse periode heeft, zij niet in de keuken mag komen. Dit is een hindoeïstische traditie en een soort ‘holiday’ voor de vrouw. In doorsnee huishoudens moet de man dan koken, maar op de school was het de directrice die dan kookte. Maar ook dit was verrukkelijk!
De sportdag was op dinsdag, deze was onder andere warm en
stoffig, maar erg leuk. Deze werd georganiseerd door een andere vrijwilliger
van de stichting en dit had zij goed georganiseerd, want alles liep op
rolletjes. De sportdag bestond uit verschillende spellen en ik moest het spel ‘levend
mastermind’ begeleiden. Na de eerste ronde kwam ik er al vrij snel achter dat
de kinderen er niks van begrepen, de tweede ronde heb ik het nog eens
geprobeerd en daarna heb ik het spel omgegooid waardoor de leerlingen mochten
rennen en springen, wat hen ook meer aansprak!
De vrijdag was het Shivaratri,
de feestdag van de belangrijkste hindoeïstische god en op de deze dag hadden
wij eerst een voetbaltoernooi in Adhikaridanda. Om dit kleine
dorpje te bereiken moesten wij een stuk met de bus de bergen in en daarna nog
een half uur lopen met suikerriet om onze rug. Deze namen wij mee voor de dorpelingen
om Shivaratri te vieren, deze steken ze in brand en slaan deze dan op de
grond waardoor dit gaat knallen. Het voetbaltoernooi zelf was op z’n Nepalees,
erg langdradig, waardoor ik en nog twee andere eerder afhaakten en terugkeerden naar Hemja om onze spullen op te halen en naar Pohkara te gaan. Aangekomen in
Hemja stonden wij voor een gesloten deur omdat Ama in de veronderstelling was
dat wij niet meer terug zouden komen dit weekend. Wij hebben in het dorp
rondgevraagd of zij wisten waar Ama en Baba waren. Zij waren Shivaratri
vieren bij de lokale tempel waar wij naartoe werden gebracht door een
vriendelijke jongeman. Hier aangekomen werden wij direct naar een stoel begeleid,
kregen wij een tika en een groot bord rijstepap. Eerder die week kregen
wij ook al rijstepap voorgeschoteld. Dit gerecht wordt geserveerd met speciale gelegenheden en blijkt niet mijn favoriete Nepalese kostje. Maar omdat alle ogen op ons
gericht waren en het onbeleefd is je eten niet op te eten, heb ik getracht dit
braaf en zonder tegenzin te doen. Helaas was dit niet helemaal gelukt,
aangezien twee kleine meisjes mij aankeken en me uitlachten terwijl ik de
rijstepap aan het verorberen was.
0 reacties