Het avontuur is nu echt begonnen. Ik ben nu bijna anderhalve week in Nepal. En nu pas heb ik de tijd (en het internet) om mijn eerste blogpost te plaatsen. De eerste paar dagen stonden vooral in het teken van reizen, Nepalese taalles en de stad Pohkara ontdekken.

Op dinsdag vlogen we om kwart voor 5 naar Kathmandu. Nu gaat deze blog over mijn avonturen in Nepal, maar over de vlucht kan ik ook wel een aantal interessante zaken kwijt. Onze eerste vlucht was naar Doha, in Qatar. Tijdens deze vlucht bevonden wij ons in een luxe paradijs en het vliegveld van Doha was echt immens en hypermodern, dat konden we merken aan de trein die binnenin het vliegveld voorbij snelde. De tweede vlucht ging naar Kathmandu, deze voldeed minder aan onze hoge standaarden. Hier was namelijk een man aanwezig die zijn stoel asociaal hard naar achter gooide en bovendien beschikte dit vliegtuig niet over slechts een, maar zeker meerdere huilende baby’s of krijsende ettertjes. Al met al was dit dus een nachtvlucht om van te genieten.

Omdat ik niet teveel wil klagen zal ik nu vertellen over de aankomst in Kathmandu. Door het vliegveld van Kathmandu was ik op zichzelf al een ervaring rijker. Het regelen van ons visum ging redelijk soepel en ook het ophalen van de bagage ging voorspoedig. Toen we door de beveiliging moesten wilde ik heel braaf mijn telefoon, mijn vest en mijn schoenen in de bak doen. Maar dit was allemaal niet nodig. En ook al gingen de detectiepoortjes af toen ik hier doorheen stapte, dat maakte allemaal niet uit. En zo kon ik mijn plezierige reis voortzetten. 

Hierna mochten wij genieten van een zeer goed geregeld airport pick-up van de Maya Stichting. Tijdens deze rit heb ik aapjes, koeien en veel auto’s mogen aanschouwen. We stonden namelijk erg lang in de file, midden in de stad. De buschauffeur vertelde dat dit vaak kwam omdat er veel brommers, scooters en motoren in het Nepalese verkeer zijn. Ook hebben mijn longen lekker veel smog in mogen inademen tijdens deze rit. Afijn, eenmaal aangekomen bij de appartementen keerde de vreugde weer terug. Deze zagen er schitterend uit en wij konden nog even uitrusten voordat wij in de backpackers-wijk Thamel gingen dineren.

Op donderdag vertrokken wij al vroeg met de bus naar Pohkara. Deze busrit ging door prachtige landschappen en typische Nepalese dorpjes. Tijdens deze rit heb ik mijn eerste Samosa kunnen verorberen. Deze zal ik nog veel en heel graag gaan eten hier in Nepal. De busreis ging ook weer snel voorbij voor mijn gevoel, dit omdat ik veel had geslapen. Eenmaal aangekomen in Pohkara hebben wij met de groep kennis gemaakt met de andere Maya-vrijwilligers. Na het bekijken van het hotel zijn wij een simkaart gaan regelen en gaan eten bij een restaurant met een uitzicht op het meer van Pohkara. Deze avond hebben we ook kennis gemaakt met de eerste Nepalese kroeg, uiteraard was dat erg gezellig.

De volgende dag hadden wij onze eerste taalles. Dit was wederom een avontuur. Het verkeer in Nepal is zeer chaotisch, de chauffeurs rijden enorm hard, zij toeteren belachelijk vaak op onlogisch momenten, mensen steken overal over omdat er geen oversteekplaatsen zijn, motoren rijden overal en laten we vooral niet de heilige koeien vergeten, die door de hele stad rondlopen. Maar dus over de taalles, deze kregen wij van Prem op de Oxford-Boardingschool. Dit is een hele komische en vrolijke leraar die ons de eerste stapjes naar vloeiend Nepalees moest leren. Natuurlijk gaat dit niet lukken, maar een eerste begin was gemaakt. Tapai Sanchai Hunnununchha?

Op de zaterdagochtend hadden wij met een aantal anderen besloten een ontbijtje te nuttigen aan het schitterende meer van Pohkara. Onder het genot van een Nepalese thee en een omelet heb ik mogen genieten van dit mooie uitzicht. Hierna hadden wij weer taalles, alleen moesten wij deze keer zelf de bus nemen naar de school waar de taalles was. Dit was weer de gebruikelijke spannende chaos, maar uiteindelijk was dit allemaal geen probleem. Prem leerde ons hoe wij in het Nepalees moesten afdingen, wat ons erg handig leek aangezien we dat zeker nog nodig gaan hebben. Die avond zijn wij voor het eerst op stap geweest bij de plaatselijke en ook
enige club in Pohkara. Nu is een club niet iets waar ik normaliter mijn tijd doorbreng, maar met alle vrijwilligers bij elkaar hebben wij er een leuke avond van kunnen maken.

Op zondag hadden wij opnieuw taalles, helaas de laatste. Om de drie leerzame taallessen met Prem leuk af te sluiten hebben wij nog een groepsfoto gemaakt. Na het avondeten kwamen wij al vroeg terug bij het hotel omdat wij van plan waren onze tassen in te gaan pakken om de volgende dag richting het gastgezin te vertrekken. Helaas viel dit zeer goed georganiseerde en gestructureerde plan in het water toen wij bij het hotel op een Hindoeïstische pre-party van een bruiloft stuiten. Al deze gezelligheid en het feit dat wij mee moesten gaan dansen bij de ceremonie, zorgde ervoor dat de tassen alsnog snel ingepakt moesten worden. En zo kon de volgende dag het echte werk op Snow View English Boarding School in Tallo Hemja, beginnen.