De week staat in het teken van de trekking die ik heb gedaan in het Himalaya gebergte in Nepal. En om specifiek te zijn in het Annapurna Conservation Area. Ik was van plan om de tiendaagse trekking te doen naar Annapurna Base Camp. Helaas is dit uiteindelijk slechts de vijfdaagse trekking naar Poon Hill geworden, die alsnog heel erg mooi was.
Dag 1: De eerste dag begon ik vol goede moed aan de 10 daagse trekking. We werden om 8 uur opgehaald op bij het hotel. Hierna moesten we nog een tijdje in een jeep rijden naar het vertrekpunt van de trekking. Deze eerste dag was al interessant. We liepen de eerste paar uur op redelijk vlakke stukken weg. Dit waren echt wegen en hier kwamen ook jeeps langs. Met vlak bedoel ik natuurlijk niet dat het zo plat als Nederland was. De weg ging namelijk nog steeds omhoog, maar met vlak bedoel ik dat het niet zo stijl is dan wanneer er trappen in het spel zijn. Deze dag was erg warm omdat we vrij laat begonnen met lopen en we dus ook nog veel hebben gelopen op het heetst van de dag. Deze dag was ook erg zwaar omdat na het heetst van de dag het meestal gaat onweren inclusief hagel. Omdat wij dus vrij laat waren begonnen met lopen hebben wij deze buien met hagel ook meegemaakt. Al maakte dat verder niet heel erg veel uit, aangezien je toch al helemaal nat was. Maar dan van het zweet. Nu was je dan ook doorweekt tot in je schoenen van de regen. Dit gebeurde toen wij uiteindelijk waren aangekomen bij de ellendige trappen die eindeloos leken door te gaan. Aangekomen boven op de berg hadden bij een leuke accommodatie die al bijna op 2000 meter hoogte lag. Hier konden wij onze natte kleren en schoenen drogen bij het vuur. Ook konden wij genieten van een hete douche en zachte bedjes. Onze kamer zat in een hoekje van het huis waardoor wij een mooi uitzicht vanuit het raam. Ik besloot die avond ook dat het me verstandig leek om iedere avond Dal Bhat te eten, omdat dit het meest veilige voedsel is. Hierbij had ik de minste kans om ziek te worden, en dat wil je natuurlijk niet tijdens de trekking! De volgende ochtend had ik de wekker gezet om 6 uur omdat onze gids had gezegd dat het uitzicht rond die tijd heel erg mooi zou zijn. Omdat we de avond daarvoor toch om 9 uur waren gaan slapen was dit geen gekke tijd om op te staan.


Dag 2: Deze dag bestond uit heel erg veel trappen. Deze dag hebben we ook veel gestegen. De route was wel heel erg mooi, deze ging veel door het bos. Aan het eind van de route en alle trappen kwamen we aan in Ghorepani. Hier moesten wij onze permit laten zien om verder te gaan, dit werd lekker makkelijk door onze gidsen geregeld. Hierna was het nog een klein stukje lopen naar het hotel waar we die nacht zouden verblijven. Bovenaan was het vrij koud, maar daar merkte ik na het wandelen nog niet zo heel veel van. Net toen wij aan kwamen bij het hotel en binnen zaten, begon het heel erg hard te hagelen. We waren ook eerder gaan lopen deze dag, waardoor we eerder aankomen bij de eindbestemming en dus voor de hagel beschut konden zijn. Wij hadden een kamer beneden in het hotel, met een eigen douche. Andere kamers hadden geen eigen douche, waardoor anderen bij ons konden komen douchen. 's Nachts was het heel erg koud waardoor ik erachter kwam dat ik me op die hoogte wel iets warmer moest aankleden in de nacht.


Dag 3: De derde dag moesten we om 5 uur 's nachts of 's ochtends opstaan om, om kwart over 5 aan te lopen naar Poon Hill. Hier zouden we dan de zonsopgang kunnen kijken. De klim naar boven was ten eerste koud, ik moest echt mijn winterjas aantrekken. Ten tweede was de klim best wel zwaar zo vroeg in de ochtend zonder ontbijt. De tocht naar boven duurde ongeveer 30 min, maar dit was het zeker waard. Het uitzicht bovenaan was ontzettend mooi. Het was onbewolkt en de zonsopgang was net begonnen. Natuurlijk was het boven op Poon Hill best wel druk met allemaal toeristen, maar dit maakte het plaatje van alle toppen niet minder mooi. Na het schieten van heel wat mooie kiekjes, vertrokken we weer naar beneden. Dit was vanzelfsprekend minder zwaar. Na het ontbijt vertrokken wij weer verder en lieten we Poon Hill achter ons om verder te gaan naar Annapurna Base Camp. Ook deze route was weer heel erg mooi langs allemaal riviertjes en watervalletjes. Deze dag moesten we vooral veel naar beneden lopen, maar gelukkig niet heel erg steil. Dit was een prettige wandeling, waarbij ik ook tijd had om rond te kijken wat foto's te maken. Het laatste half uur van de wandeling moesten wij nog naar boven. Op de een of andere manier vond ik dit heel erg zwaar, ondanks dat de wandeling daarvoor niet heel erg zwaar was. En ondanks dat ik de twee dagen daarvoor de trappen wel aan kon, maar dat half uurtje was echt heel erg zwaar. Ik had gelukkig wel een klein duwtje in de rug, tijdens de klim naar boven hoorde ik de donderwolken achter me aan komen. Ik wist dat er flinke regen en/of hagel aan zat te komen dus dit was een goede motivatie om door te lopen. Nogmaals aangekomen boven op een berg was het weer heel erg koud. Gelukkig kon ik alweer een warme douche nemen. In de avond hebben we met de groep een beslissing gemaakt of dat we de Annapurna Base Camp gingen lopen of de Fishtail. De gidsen vertelden dat er heel erg veel sneeuw lag bij ABC en bij de Fishtail minder. De Fishtail was daarnaast een stukje hoger en de route daaraantoe was mooier. Uiteindelijk hebben we als groep gekozen voor de Fishtail trekking. Hierna ging vrijwel iedereen meteen naar bed. Dit was eveneens een koude nacht, maar met een slaapzak van '- 5' en een deken had ik het toch warm.


Dag 4: De vierde dag hadden we eerst een stuk dat vrij vlak was. En met vrij vlak bedoel ik een beetje naar beneden en dan een beetje naar boven. Hierna kwam er een stuk waar we een lang stuk erg steil naar beneden gingen. Ik kwam erachter dat mijn gewrichten dit niet zo heel erg fijn vonden. Mijn heupen waren al wat langer aan het irriteren alleen dit werd pas echt erg toen we naar beneden gingen. Maar mijn knieën waren degene die echt zeer gingen doen, ook had ik nooit eerder last van mijn knieën. Beneden aangekomen bij de lunchplek voelde mijn lichaam zich niet zo goed, mijn eetlust verdween ook. Zelfs toen we daarna verder gingen lopen naar boven, bleef mijn lichaam tegenwerken. Maar van mijn knieën kreeg ik al minder last. Toen we bij het hotel waren, was ik de laatste die met veel moeite binnenkwam. Bij het avondeten was mijn eetlust nog niet teruggekeerd en net voordat ik ging slapen voelde ik me echt niet goed. Ik vermoedde dat ik koorts had, door de nacht heen werd dit vermoeden steeds sterker. Ik voelde me echt ziek.



Dag 5: In de ochtend was er iemand waarvan ik een thermometer kon lenen om te ontdekken of ik echt ziek was of me dus gewoon aanstelde. Helaas was datgene waar ik vanaf het begin zo voor had gevreesd echt waar, ik had hoge koorts en was dus echt ziek. De twijfels die ik had om niet door te gaan vanwege mijn gewrichten konden nu ook niet meer worden teruggetrokken. Ik kon niet doorgaan met de trekking. Dit vond ik heel erg, ik wilde heel erg graag doorgaan met de tiendaagse trekking. Helaas werkte mijn lichaam niet mee, het eten van alle Dal Bhat heeft niet mogen baten. Toch denk ik dat dat er niks mee te maken had, ik had geen ontsteking of iets dergelijks. Daarom vermoed ik dat ik een zonnesteek heb opgelopen tijdens dag 4. Natuurlijk ben ik geen dokter, dus ik zal het nooit zeker weten. Wat ik wel zeker wist, was dat ik niet meer naar beneden kon lopen. Hierdoor moest er een Jeep voor mij worden geregeld. Dit was ook alles behalve comfortabel, maar dit betekende wel dat ik niet hoefde te lopen. De Jeep kwam 2 uur te laat, maar toen die er eindelijk was was ik wel ontzettend blij. Ik vroeg de chauffeur of ik voorin kon zitten omdat ik ziek was en toen ik was gezeteld had ik een 4 uur durende Jeep-rit voor de boeg door het Annapurna gebergte, opgepropt op de voorbank. De weg van het bergdorpje naar het hotel in Pokhara duur uiteindelijk een uurtje of 5. Hierna heb ik wel uit kunnen zieken en was de koorts na een dag verdwenen. En na een paar dagen meer was ik helemaal opgeknapt.