De week stond in het teken van een zeer beangstigend, maar daarnaast ook interessant en leerzaam healthcamp. Ook stond deze week in het teken van het hindoeïstische kleurenfeest Holi en enorme hagelstenen en stormen. Afgelopen weekend werd mij gevraagd of ik mee zou willen gaan met een healthcamp vanuit LakeCity Hospital, wat in Pokhara is gevestigd. Tijdens een healthcamp vertrekt een bus vol met artsen naar een afgelegen dorpje in de bergen om de lokale bevolking te onderzoeken, medicijnen te geven en/of te verwijzen naar het ziekenhuis. Een van de vrijwilligers vanuit de Maya Stichting is verpleegster en loopt stage in dit ziekenhuis. Dit leek mij dus een
mooie ervaring om eens meegemaakt te hebben en om hier iets aan bij te kunnen dragen. Eenmaal in de bus was het anders best wel spannend. De reis naar het afgelegen dorpje ging namelijk door de bergen heen over een pad met alleen maar zand en stenen en dit in een grote bus vol met mensen. Een geruststelling was dat wanneer er wat zou gebeuren, minstens driekwart van de bus uit artsen en verpleegster bestond. En dat was dus ook bijna het geval. De dag ervoor had het namelijk veel geregend en de bus slipte best wel een stuk weg, net iets te dicht bij de afgrond. Na nog een poging de bus weer vooruit te krijgen, moest iedereen de bus uit en werd een stuk gelopen. Dit was de eerste bijna dood ervaring. Hierna was de bus uit de slip gekomen en kon iedereen weer instappen. Een tijdje later reed de bus heel enthousiast over de hobbelige weg, maar een stukje was onverwacht zeer diep en de bus kantelde best wel ver. Dit vond ik nogal beangstigend omdat ik aan de raamkant zat en het niet zo fijn had gevonden als de bus was omgevallen. Dit was de tweede bijna dood ervaring. De doktoren lachten ons allemaal vierkant uit met de mededeling: 'Als jullie dit al eng vonden, straks gaat het regenen en is het donker en dan moeten we dus nog naar beneden'. Met deze gedachte in het achterhoofd begonnen wij de dag op het Healthcamp in Ranipauwa. Dit was desondanks toch een mooie ervaring. Zonder enige medische kennis heb ik mee mogen kijken bij bloedprikken, bloeddrukmetingen, echo's en andere check-ups. Het was een leuke en leerzame dag. De terugweg was uiteindelijk minder beangstigend dat de dokter impliceerde, wij konden namelijk met de ambulance meerijden. Ambulances in Nepal zijn jeeps, dus ik voelde me een stuk veiliger.


In het kader van de gezondheid vond ik het ook erg goed om te zien dat er op Snow View bij de meisjes van Grade 7 vaccinaties werden gedaan tegen baarmoederhalskanker. De meisjes waren heel erg bang en waren aan het krijsen en aan het huilen. Ik vertelde de bange meisjes dat ik in Nederland dezelfde vaccinatie heb gehad toen ik die leeftijd had. Toen waren ze wel iets minder bang en vonden ze het wel een beetje stoer.


De dag hierna was het Holi, het bekende hindoeistische kleurenfeest dat in Nederland op verschillende dance-events word gebruikt om elkaar zonder enige reden te besmeuren met het gekleurde poeder. In Nepal was Holi toch wel net een andere ervaring. Daarnaast heeft het een Nepal een religieuze betekenis. Volgens de hindoeïstische traditie is Holi de viering van het lentefeest laswel de overwinning van het goede op het kwade. Het begon al heel vroeg in de ochtend en was daardoor ook aan het eind van de middag al afgelopen. Het was verstandig om niet je beste zondagskleren aan te trekken tijdens deze feestdag, want zodra je een voet buiten de deur zette werd je al begooid of besmeurd met de substantie. De rest van de dag bestond uit dansen midden op de weg, terwijl de weg niet was afgezet. Hierdoor wilden steeds auto's, brommers en motoren passeren. Verder hebben we nog rondgelopen door de feestelijke mensenmassa en mensen onder gegooid.


Na het weekend vertrokken wij weer naar het prachtige Hemja waar er doordeweeks weer same same gebeurde. Midden in de week was ik op het dak van het huis aan het bellen met mijn moeder en mijn vriend en toen zag ik een flinke storm aankomen. De wolken kolkten en in de verte zag ik de regen al vallen. Na enige tijd moest ik het dak dus verlaten en naar binnen om de grote regendruppels te ontwijken. De storm die hierop volgde bestond uit grote hagelstenen die keihard naar beneden kletterden. Nu is dit niet echt heel erg interessant voor de lezers in Nederland, die een aantal weken geleden nog in de sneeuw zaten. Maar hier vond ik dit dus wel leuk om te zien, omdat het dus bijna iedere dag nog prachtig weer was geweest. Het meest bijzondere aan deze storm was dat de stroom bleef werken.


De rest van de week heb ik naast het observeren van de reguliere lessen, de tussenuren gebruikt om te wandelen (als oefening voor de trekking). Vanuit de school ben ik het platteland opgelopen en heb hier mooie uitzichten gehad, die het beste te beschrijven zijn aan de hand van foto's. De stage zit er helaas bijna op, aankomende week nog de maandag, dinsdag en de woensdag en dan beginnen voor alle klassen de examens. Wij kunnen hierbij geen opdrachten toepassen, maar we zijn wel van plan om tijdens de examens door te gaan met het maken van opdrachten tot we op trekking gaan. Tijdens de examens lijkt het me daarnaast leuk andere projecten te draaien en andere dorpen te bezoeken waar vrijwilligers van de Maya Stichting zitten.

Iedereen begroet je met een vriendelijke ‘namaste’ wanneer je elkaar passeert op straat. Als je elkaar wat langer dan een aantal seconden ziet gaat de ‘namaste’ vaak ook gepaard met ‘how are you?’. Wanneer je elkaar al wat vaker hebt gezien is de vraag ‘have you eaten?’ niet ongepast. Wanneer je antwoord met ‘no’ is de kans groot dat je een enorm bord eten onder je neus krijgt geduwd. Wanneer je antwoord met ‘yes’ is de kans bijna even groot dat je een groot bord eten krijgt aangeboden.