Deze week stond vooral in het teken van (achterop) de scooter rijden, sporten tijdens de sportdag en een voetbaltoernooi in Adhikaridanda en het eten van een zeer speciaal Nepalees gerecht: rijstepap.

De vorige blog had eigenlijk nog geen einde, deze plaatste ik namelijk aan het begin van de week.  Samen met een ander meisje, ook vrijwilliger bij de stichting hebben wij besloten om naar de Yellow Buddha Stuppa te gaan. Deze zagen wij namelijk iedere keer wanneer wij bij een tentje zaten te ontbijten in de verte boven op de heuvel. Wij hadden er zeer zeker erover nagedacht dat dit misschien wel een flinke klim zou kunnen zijn. Dit bleek ook zo te zijn. De weg naar boven was namelijk heel erg stijl en je moest goed opletten om niet in het ravijn te vallen. Uiteindelijk ging alles heel erg goed omdat wij in het gezelschap waren van onze eigen straathond. Deze kwamen wij tegengekomen aan de voet van de heuvel en is ons helemaal gevolgd naar boven. Aangekomen bij de Yellow Buddha Stuppa waren wij onder de indruk van het beeld en vroegen wij ons af hoe dit ooit daar terecht was gekomen. Omdat er niemand anders in de omgeving was hebben wij rustig wat rondgekeken en wat mooie kiekjes geknipt samen met de hond. Hierna besloten wij terug te keren en ook tijdens de afdaling leidde ons hondje de weg. Hier aangekomen bedankten wij onze trouwe viervoeter en ging ieder zijn eigen weg. Maar er komen nog vaak momenten voorbij dat wij met dankbaarheid terugdenken aan dit moment waarin de straathond ons bij heeft gestaan.

Hierna zijn wij verder afgedaald en teruggekeerd naar Lakeside waar wij nog hebben mogen genieten van het uitzicht over Fewa Lake meer vanaf de andere kant van Lakeside. Tijdens deze wandeling kwamen wij een zaakje tegen waar wij meteen mee naar achter werden genomen. Hier troffen wij meerdere weefgetouwen aan en vrouwen die aan diverse producten werkten. Dit was een Women’s Development Project waar vrouwen worden opgeleid en waar hen werk wordt geboden. Hier verkochten ze ook een sjaal/kleed wat ik nog wilde hebben, dus ik besloot om dit eerlijke product te kopen en het project te ondersteunen. 

Op maandag keerden wij, zoals gewoonlijk met de aller

De sportdag was op dinsdag, deze was onder andere warm en stoffig, maar erg leuk. Deze werd georganiseerd door een andere vrijwilliger van de stichting en dit had zij goed georganiseerd, want alles liep op rolletjes. De sportdag bestond uit verschillende spellen en ik moest het spel ‘levend mastermind’ begeleiden. Na de eerste ronde kwam ik er al vrij snel achter dat de kinderen er niks van begrepen, de tweede ronde heb ik het nog eens geprobeerd en daarna heb ik het spel omgegooid waardoor de leerlingen mochten rennen en springen, wat hen ook meer aansprak!

Op maandagochtend arriveerden wij weer als drie pakezels bij Snow View English Boarding School, samen met enkele leerlingen stapten wij de drempel over. Sommigen van hen voerden nog een klein gebed uit voor zij het schoolplein op stapten. De gebruikelijke ochtendceremonie werd weer uitgevoerd en blijf fascinerend om te zien. Deze dag zouden wij onze les over Nederland geven, met een powerpoint presentatie op een beamer. Heel erg ICT-verantwoord. Toen wij dit eigenlijk het eerste en het tweede lesuur uit zouden voeren werden wij voor het eerst geconfronteerd met een van de vele op-het-laatste-moment-Nepalese-veranderingen. De docenten kwamen er vrij laat achter dat de presentatie beter gehouden kon worden in de gymzaal van de kleuters, die daar gewoon herrie aan het maken waren. Dus werden wij vriendelijk verzocht de ene les om 12 uur te geven en de andere les om 15 uur. Natuurlijk was dit geen enkel probleem! Om de beamer te installeren moest de Science-teacher erbij gehaald worden. Dit vonden wij op zichzelf al een interessante ontwikkeling aangezien het aanzetten van de beamer slechts het aansluiten van 2 kabels vergt. De leerlingen namen plaats op de grond in het gymzaaltje en waren erg onder de indruk van de presentatie, ook al vonden enkele het vreemd dat wij niet-religieus waren en dat er op dat moment sneeuw lag in Nederland.

De volgende dagen heb ik verschillende lessen gegeven voor het vak Social Studies. Hierbij moest ik de leerlingen onder andere uitleggen wat rapid population growth was en hoe dit zich in Nepal heeft ontwikkeld. Wat een opmerkelijke situatie veroorzaakte was dat ik de leerlingen vroeg een stukje tekst voor zichzelf te lezen. Je zou denken dat de leerlingen allemaal in stilte de tekst voor zichzelf gaan lezen. In Nepal werkt dit niet zo, dit doen zij allemaal hardop. Waardoor het een groot kippenhok werd, hier zou ik de volgende keer wat mee kunnen doen.

Omdat ik niet over alle onderwerpen evenveel kennis paraat heb, zoals specifieke paragrafen over Nepal, behalve wat er in het boek staat, leek het mij leuk om van een tabel in het boek de leerlingen een grafiek te laten maken. De tabel ging over de bevolkingsontwikkeling in verschillende jaren in Nepal. Tot mijn verbazing wisten de leerlingen niet hoe ze een grafiek moesten maken, dus moest ik de leerlingen met mijn niet-wiskundige-knobbel uitleggen hoe ze dit moesten doen. Dit ging mij verbazingwekkend genoeg vrij gemakkelijk af. De leerlingen gingen in duo’s aan de slag, wat enige ontwenning veroorzaakte. Al met al vonden zij de opdracht heel leuk en hebben zijn succesvol van een tabel een grafiek kunnen maken.

De touwbrug die ik in de titel en de intro heb genoemd was een heel avontuur. Die bevindt zich namelijk in ons dorpje. Het geval spant zich over het ravijn van een bijna droge rivier. Wanneer we in de schoolbus zitten rijden we er iedere keer langs, dus wij besloten even een kijkje te nemen. Uiteindelijk bleek dit natuurlijk geen touwbrug te zijn. Afijn, een prachtig plaatje dus! 

Het klooster was eveneens een avontuur, hiervoor moesten wij een stevig stuk over een steile weg lopen. Uiteindelijk hebben wij hier niet binnen kunnen treden, maar wel kennis kunnen maken met ongeveer 7 aapjes die uit waren op onze bezittingen. Ook erg leuk dus!

De rest van de week stond in het teken van aanpassen en verbazingen. Ik zal een aantal voorbeelden geven van interacties die Bas en ik met enkele docenten hebben gehad:

Vraag: ‘Wanneer zijn de examens?’

Reactie docent: ‘Niet volgende week’.

Vraag: ‘Dit was uw whiteboardmaker toch?’

Reactie docent: ‘Nee, hou maar!’

Vraag: ‘Heeft u nog een boek voor mij dat ik kan inkijken als lesvoorbereiding?’

Reactie docent: Pakt een boek van de tafel van een leerling: ‘Ja tuurlijk, neem maar mee!’

Vraag: ‘Kan ik dit boek vandaag misschien meenemen om mijn les voor te bereiden?’

Reactie: ‘Ja ja, hou maar!’

Dat dus. Duidelijk.