Op maandagochtend arriveerden wij weer als drie pakezels bij Snow View English Boarding School, samen met enkele leerlingen stapten wij de drempel over. Sommigen van hen voerden nog een klein gebed uit voor zij het schoolplein op stapten. De gebruikelijke ochtendceremonie werd weer uitgevoerd en blijf fascinerend om te zien. Deze dag zouden wij onze les over Nederland geven, met een powerpoint presentatie op een beamer. Heel erg ICT-verantwoord. Toen wij dit eigenlijk het eerste en het tweede lesuur uit zouden voeren werden wij voor het eerst geconfronteerd met een van de vele op-het-laatste-moment-Nepalese-veranderingen. De docenten kwamen er vrij laat achter dat de presentatie beter gehouden kon worden in de gymzaal van de kleuters, die daar gewoon herrie aan het maken waren. Dus werden wij vriendelijk verzocht de ene les om 12 uur te geven en de andere les om 15 uur. Natuurlijk was dit geen enkel probleem! Om de beamer te installeren moest de Science-teacher erbij gehaald worden. Dit vonden wij op zichzelf al een interessante ontwikkeling aangezien het aanzetten van de beamer slechts het aansluiten van 2 kabels vergt. De leerlingen namen plaats op de grond in het gymzaaltje en waren erg onder de indruk van de presentatie, ook al vonden enkele het vreemd dat wij niet-religieus waren en dat er op dat moment sneeuw lag in Nederland.

De volgende dagen heb ik verschillende lessen gegeven voor het vak Social Studies. Hierbij moest ik de leerlingen onder andere uitleggen wat rapid population growth was en hoe dit zich in Nepal heeft ontwikkeld. Wat een opmerkelijke situatie veroorzaakte was dat ik de leerlingen vroeg een stukje tekst voor zichzelf te lezen. Je zou denken dat de leerlingen allemaal in stilte de tekst voor zichzelf gaan lezen. In Nepal werkt dit niet zo, dit doen zij allemaal hardop. Waardoor het een groot kippenhok werd, hier zou ik de volgende keer wat mee kunnen doen.

Omdat ik niet over alle onderwerpen evenveel kennis paraat heb, zoals specifieke paragrafen over Nepal, behalve wat er in het boek staat, leek het mij leuk om van een tabel in het boek de leerlingen een grafiek te laten maken. De tabel ging over de bevolkingsontwikkeling in verschillende jaren in Nepal. Tot mijn verbazing wisten de leerlingen niet hoe ze een grafiek moesten maken, dus moest ik de leerlingen met mijn niet-wiskundige-knobbel uitleggen hoe ze dit moesten doen. Dit ging mij verbazingwekkend genoeg vrij gemakkelijk af. De leerlingen gingen in duo’s aan de slag, wat enige ontwenning veroorzaakte. Al met al vonden zij de opdracht heel leuk en hebben zijn succesvol van een tabel een grafiek kunnen maken.

De touwbrug die ik in de titel en de intro heb genoemd was een heel avontuur. Die bevindt zich namelijk in ons dorpje. Het geval spant zich over het ravijn van een bijna droge rivier. Wanneer we in de schoolbus zitten rijden we er iedere keer langs, dus wij besloten even een kijkje te nemen. Uiteindelijk bleek dit natuurlijk geen touwbrug te zijn. Afijn, een prachtig plaatje dus! 

Het klooster was eveneens een avontuur, hiervoor moesten wij een stevig stuk over een steile weg lopen. Uiteindelijk hebben wij hier niet binnen kunnen treden, maar wel kennis kunnen maken met ongeveer 7 aapjes die uit waren op onze bezittingen. Ook erg leuk dus!

De rest van de week stond in het teken van aanpassen en verbazingen. Ik zal een aantal voorbeelden geven van interacties die Bas en ik met enkele docenten hebben gehad:

Vraag: ‘Wanneer zijn de examens?’

Reactie docent: ‘Niet volgende week’.

Vraag: ‘Dit was uw whiteboardmaker toch?’

Reactie docent: ‘Nee, hou maar!’

Vraag: ‘Heeft u nog een boek voor mij dat ik kan inkijken als lesvoorbereiding?’

Reactie docent: Pakt een boek van de tafel van een leerling: ‘Ja tuurlijk, neem maar mee!’

Vraag: ‘Kan ik dit boek vandaag misschien meenemen om mijn les voor te bereiden?’

Reactie: ‘Ja ja, hou maar!’

Dat dus. Duidelijk.