Tijdens de tweede week in Nepal heb ik voor het eerst kennis mogen met het gastgezin en de school waar ik de komende drie maanden les zal gaan geven. Wanneer je op het Nepalese platteland gaat wonen voor drie maanden verwacht je het ergste, qua onderdak en faciliteiten. Ik zou bijvoorbeeld terecht kunnen komen op een plek zonder warm water, slechte hygiëne, geen gevarieerd eten en een plank als bed. Bij aankomst bleek het tegenovergestelde het geval te zijn. Wij beschikken over stromend en warm water, wat een zeldzaamheid is in Nepal. Daarnaast zijn Ama (oma) en Baba (opa) de liefste mensen die we hebben kunnen treffen. Baba spreekt een paar woorden Engels, maar Ama spreekt geen woord Engels. Ondanks deze af en toe onhandige en ongemakkelijke aangelegenheid vinden Ama en Baba het ontzettend leuk dat wij er zijn. Op een dag hadden wij namelijk naar aanleiding van twee Nepalese woorden die we kenden, begrepen dat wij op de school zouden eten (dit doen wij een aantal keer per week). Maar voor de zekerheid hadden wij dit toch maar nagevraagd aan het schoolhoofd, zij is de schoondochter van Ama en Baba. Zij ging direct met Ama bellen en vertelde ons dat Ama heel graag voor ons wilde koken en geniet van ons gezelschap! Baba denkt hier hetzelfde over, hij vindt het altijd gezellig als wij ‘s avonds na het eten met hem Nepalese tv kijken. Baba zit dan met zijn muts en zijn dekentje om op de grond te glunderen voor de tv, terwijl wij met z’n vieren op een rij genieten van bewegende beelden en niets kunnen verstaan van wat er wordt gezegd. Ik ga dan toch maar mijn Nepalees meer bijspijkeren.

In de ochtend verzorgt Ama een lekker ontbijtje voor ons waarna wij ons naar de schoolbus snellen. Deze is gewoonlijk minstens een kwartier te laat, wat gebruikelijk is in Nepal. Maar aan deze Nepalese tijd ga je snel genoeg wennen. Eenmaal in de muisstille en overvolle schoolbus wordt er door een docent plaats gemaakt voor ons om te zitten. Ik heb een keer geteld hoeveel kinderen er in de schoolbus zaten, dit waren er 66. De oudere kinderen zitten en de wat kleinere kinderen zitten bij hen op schoot. Kortom, het is altijd gezellig druk in de schoolbus naar Snotview.

De eerste dag dat wij aankwamen op Snowview mochten wij om 10 uur eerst genieten van de ochtend ceremonie. Alleen ging deze net iets anders dan normaal. Omdat wij nieuwe vrijwilligers en docenten zijn op de school kregen wij een ware inhuldiging. Dit hield in dat wij op een verhoging moesten gaan staan, een korte introductie kregen en ons voor moesten stellen aan de hele school. Hierna kregen wij bloemen overhandigd en werd een traditionele kati op ons voorhoofd gesmeerd. Vervolgens werd de dagelijkse ochtendceremonie hervat. Dit houdt in dat de kinderen per leerjaar opgesteld staan in rijen. Een van de docenten geeft de leerlingen instructies over de bepaalde oefeningen, dit lijkt op ochtendgymnastiek. Dan wordt met de hele school het Nepalese volkslied gezonden. En dit dus iedere dag. Ook op zondag (de Nepalezen kennen namelijk geen weekend, alleen de holiday op zaterdag)

Een interessante ervaring in deze week was de excursie die wij op woensdag hadden. Wat hadden van ons schoolhoofd (Bishnu) vernomen dat er een excursie was en wij waren dolenthousiast om hier aan deel te nemen. Eenmaal in de bus wisten wij nog steeds niet precies waar de excursie heen ging, dit was allemaal onduidelijk. Nog iets waar je aan moet wennen als je in Nepal bent. Afijn, de busrit was een oorverdovend (door de leerlingen) en beangstigende ervaring. Beangstigend was het door de bus die een haarspeldbocht niet kon maken en bijna in het ravijn stortte, dachten we. Maar gelukkig mochten we toen allemaal uitstappen en verder de berg op lopen. Maar doordat wij niet wisten waar de excursie heen ging, liep ik op slippers. Dit was minder prettig met naar boven en naar beneden gaan. Wat wel prettig was, was het uitzicht wanneer wij boven aankwamen. Wat ook prettig was, was de prachtige Boeddistische Stupa (World Peace Pagoda). Hier ga ik niet meer woorden aan vuil maken, het uitzicht en de Stupa zijn namelijk niet te beschrijven met woorden. Adembenemend!