Deze week staat in het teken van een school opknappen in een dorpje dat Thulaket heet. Dit dorpje ligt op ongeveer een uurtje in een hobbelige bus van Pokhara, aan een droge rivier in de vallei. De rivier is nu droog, maar tijdens de moesson zit er wel water in. De bus reed door de droge rivierbedding, waardoor ik mij afvroeg hoe de bus dan zou rijden wanneer het moesson is en het water in de rivier redelijk hoog staat. Omdat de week hiervoor de examens zijn begonnen konden wij deze week ook geen lesgeven of docenten begeleiden en kregen wij dit alternatieve project in Thulaket aangeboden. In dit dorpje verbleven wij bij het gastgezin van een andere Maya-vrijwilliger, waar wij hartelijk werden verwelkomt door de gezinsleden en een ontzettend schattige puppy.

Zoals ik al zei konden wij in deze week geen lesgeven vanwege de examens. Vanuit de Maya Stichting werd ons aangeboden een ander project te draaien in Thulaket. Hier konden wij een school schilderen en opknappen. De eerste dag dat wij hier naartoe gingen vonden ik het licht spannend, aangezien ik een oorontsteking had en mij niet topfit voelde, uiteindelijk is dit allemaal goedgekomen en heb ik het ontzettend naar mijn zin gehad. Hier zal ik nu meer over vertellen!

Het gastgezin waar wij zouden verblijven was iets anders dan het gastgezin waar wij onze tijd door hebben gebracht in Hemja. Het gastgezin in Thulaket had duidelijk minder luxe dan wij gewend zijn. Ons gastgezin had onder andere een warme douche en een zacht matras. Bij dit gastgezin was geen douche aanwezig en ook een matras ontbrak, waardoor dit een week slapen op een plank werd. Al met al was dit een ontzettend leuk gastgezin. Al bij aankomst werden wij door de hele familie begroet. Opa, oma, vader, moeder, drie kinderen en de schattigste puppy die ik heb gezien. Je kent de puppy van het Page-toiletpapier toch wel? Nou, precies die puppy dus! Het leuke aan dit gastgezin was dat de hele familie in het huis woont. Alle familie leden spreken Engels, of in ieder geval een beetje Engels. Hierdoor kun je met iedereen communiceren, deze kans hadden wij bij ons gastgezin niet.

Bij het gastgezin kregen we iedere ochtend Dal Bhat als ontbijt. Voor veel vrijwilligers is dit redelijk normaal, maar wij kregen altijd een ei en witbrood als ontbijt. Ik werd dus heel erg blij van een groot bord met eten in de ochtend. In de avond kregen we ook een groot bord Dal Bhat, waar je ‘s middags al naar uit keek. Al het voedsel wat wij kregen was in de eigen tuin verbouwd, zelfs de champignons. Deze werden verbouwd in het vochtigste gedeelte van het huis, naast het binnen-toilet. Want natuurlijk was er ook een prachtig outhouse naast de buffalo. Na het eten gingen we redelijk vroeg slapen, maar werd ook nog gekletst en gespeeld met de kinderen of de puppy. Een van de kinderen is ontzettend nieuwsgierig en loopt soms gewoon je kamer binnen, maar is ook heel sociaal en wil altijd met je spelen en praten. De zoon van het gezin had net de middelbare school afgemaakt en was minder spraakzaam. De andere dochter was vooral veel aan het studeren voor de toetsen aan het einde van het jaar, maar was ook een lieve meid.

Meteen de eerste dag werd er een start gemaakt met schilderen. Eerst werd er besproken wat er allemaal geschilderd moest worden. Dit was praktisch de hele buitenkant van de school. Nu was de school niet ontzettend groot, maar dit was alsnog een flink oppervlakte om te schilderen. Ook moest een groot oppervlakte van de school ontdaan worden van mos, aangezien wij niet over mos heen konden gaan schilderen. Ik sloopte al direct de staalborstel waar ik mee aan het schuren was. Die dag kon dus niet meer geschuurd worden. Hierna begonnen we met het schilderen van de lastigste muur, die veel hoekjes en gaatjes had. Over deze muur hebben we de hele dag gedaan. Die dag kwam ik er ook achter hoe lang het geleden was dat er voor het laatst was geschilderd op de school. Dit was 6 jaar geleden.

De volgende dag kregen wij hulp van meer Maya-vrijwilligers die ook meer staalborstels meenamen om de rest van de school te schuren. Dit was echt een rotklusjes, maar met meer mensen gaat het altijd sneller. Ook kwamen e er achter dat nat schuren veel sneller ging. Wanneer alles geschuurd was kon alles geschilderd worden. De taakverdeling ging vrij soepel. Iedereen had een eigen taak, waardoor het allemaal goed verdeeld was. Het leuke was dat de directeur en de broer van de directeur ook de hele dag meehielpen met schuren en schilderen (de directeur is overigens ook de vader van het gastgezin). De dagen hierna hebben we nog meer hulp gekregen van Maya-vrijwilligers. Op de laatste dag waren we zelfs met 7 vrijwilligers om de school te schilderen, dan schiet het lekker op. Hieronder het resultaat, en dat mag er wezen al zeg ik het zelf. 

Bij afscheid van de school, de directeur en zijn broer kregen wij een t-shirt om ons te bedanken voor de hulp en kregen we traditioneel een tika. Hierna haasten wij ons naar de bus om weer een hobbelige reis naar Pokhara te ondernemen.

Before

After